7-8 yaşlarındayken hep büyüdüğümü hayal ederdim!!büyüyüp heryere tek başıma gidicektim hemde annemin elini tutmadan...ama şimdi keşke büyümeseydim diyenlerdenim bende:( önceleri bi an önce büyümeliyim diyen ben şimdilerde ise yeter büyümek istemiorum diorum...neseki içimdeki çocukk halaa çokk küçük ve hiç bi zamanda büyüsün istemiorum....
her insanoğlunun kısa bi süre yaşama şansına sahip olduğu en güzel dönem.etkisini ölene kadar üstümüzde taşısak da,yine de büyüdükçe özlem duyarız o günlere...
çocukken bir an büyümeyi isteriz,
büyüdüğümüzde de tekrar çocukluk günlerine dönmeyi...
aslında herzaman vardır çocukluk ve olgunluk
küçük bir çocuk olgundur az da olsa
yetişkinde ara ara çocuk olur
zaten yaşlılık ta bir çocukluk
git gide küçülür beden, kamburlar çıkar,sürekli mızmızlanır,laf anlamaz olur insan,herşeyi sorar (bu ne ?,kimsin sen?),hatırlamaz olur kimi zaman seni bile...
''içimizdeki çocukta bizimle beraber büyüyor...'' cüney özdemir-flu
