hikayelerine kurban olduğum insanların ülkesi.
(kendimden kopya çektim. kendimi tekrarlıyorum. dinleyiniz: brazzaville - lazy, flawed and hopeless)
gitmedim, görmedim ama arjantin hikayeleri'ni izledim. yollara düşmek derseniz, kaybolan köpeğini, yüzünde dünyanın tüm hislerini taşıyarak aramaya "düşen" büyükbaba derim.
(kaybolmadı işte, düpedüz terk etti! swann, "ha bak desdemona da çok sever kedileri" dedikçe, "du bakalım, bi alışalım da birbirimize, daha ne çok feyzalıcaz" derdim içten)
her şeyi bilen pazarlamacının yanına kattığı, şekilden şekile, elden ele dolaştırdığı yaş pasta derim, işte o eller derim.
(pazarlamacının kaplumbağayı anlatmaya çalışırken "hani böyle dört ayağı bir de kafası var, ne bu?" sorusuna pastacı teyzem cevap verir: kedi! boynum bükük gülerim)
evinde elektrik olmadığı halde mutfak robotu kazandığına sevinen genç annenin kendini bir iğne deliği karanlığında bulması falan da derim.
(yok, öyle değil. terk etmek, dönmemek üzere gitmek olsa gerek. ben depresyona yuvarlanıyorum galiba).
ne diyordum, arjantin hikayeleri... kesişen, uzaklaşan, coşan, durağanlaşan hayatların sade hikayeleri.
(nedir yahu kafayı taktığım modern insan diye diye! yok işte öyle birşey, insan var, sadece insan! bir de kedi var... bir var, bir yok... başladım gene...)
arjantin hikayeleri. bir masal gibi izledim. sıradan bir masal gibi...
o halde (hangi hal beyav, hangisi?! arjantin başlığıydı bu!) terk eden {kedi} ve {köpek}ler için gelsin:
http://www.youtube.com/watch?v=04xWDvMfJYE
