gezgin » "ahmet hamdi tanpınar"
|
|
"hakiki tasarrufumuz yalnız insanla ve insanda idi.insan zekası,insan kalbi,insan ruhu,insan hafızası...insan çekilince orta yerde hiçbir şey kalmıyordu." ne güzel özetlemiş...
lisedeyken edebiyat dersinde bülbül gibi şakıyan ben,konu tanpınar'ın huzur'u olduğu zaman o halimden eser kalmamıştı.bir dehaya çarptığımın farkındaydım,sus pus olmuştum çünkü...o zamandan bu yana huzur'u okumayı hep erteledim.bu satırları da ancak huzur'u okuduktan sonra yazabiliyorum.ta içime kadar nüfuz etti,hala etkisindeyim.aralardaki kedili teşbihler nefes almamı sağlamasa,içinde boğulabilirdim.öyle ki son sayfada mümtaz'ın merdivende kanlı elleriyle başını tutan hali hala gözümün önünden gitmiyor...
ne içindeyim zamanın
ne büsbütün dışında
yekpare bir anın
parçalanmaz akışında...
''hayatta rövanş yoktur''ne laf demiş ama...
