boyu en az 5 metre , çapı da 10 cm'den aşağı olmayan, dal sürgün ve yapraklarının oluşturduğu tepe tacını tek bir gövde üzerinde taşıyan, her yıl çap artımı yaparak kalınlaşan , sürgün vererek boylanan, hücrelerinin büyük bölümü odunlaşmış olan, uzun ömürlü bitkilere ağaç denir... birde 40 kişinin dışarı verdiği karbondioksiti 1 ağaç oksijene çevir,demekki neymiş sevelim koruyalım.
ilk defa ikbal gürpınar'dan dinlemiştim bu şiiri sizinle paylaşmak istedim:
bir kayısı ağacı
ben bir kayısı ağacıyım
kırşehir'in dinekbağı'ndan.
küçücük bir ev önünde yaşarım yapyanlız.
yılda bir çiçek açar,
yılda bir kayısı veririm,
avuç içi kadar.
yaz olur,
bir kadın silkeler dallarımı,
bir çocuk yerde bağırır,güler,
bense hoşnut olurum.
hem zaten benim
ne söğütler gibi nezaketim vardır,
ne kavaklar gibi gururum.
ben bir kayısı ağacıyım
kırşehir'in dinekbağı'ndan.
dinekbağı'nda üç insan severim,
bir çocuk,
bir genç kadın,
bir genç adam,
benim kadar sessiz sedasız,
benim kadar halim selim.
en güzel ay nisan ayı,
toprak yumuşak yumuşak,
en güzel ay nisan ayı.
yamur yağdı,çiçek açtı,
bir hoş oldu içerim,
en güzel ay nisan ayı.
kavaklar uzakta upuzun,
bir sağa,bir sola,
başı döner kavakların.
ben bir kayısı ağacı,
başımda çiçeklerim.
ben bir kayısı ağacı,
üç insan severim:
bir çocuk,
bir genç kadın,
bir genç adam.
çocuğun adı ahmet,
kadının adı fatma,
adamın adı ibrahim.
ahmet küçük ve sarı,
fatma tombul ve beyaz,
ibrahim uzun ve narin.
bir tek toprak odaları var üçünün,
toprak odanın bir tek penceresi.
ben bir kayısı ağacı,
bazan eğilir bakarım odaya,
yerde bir eski yatakla yorgan görürüm,
duvarda bir eski kırık ayna,
yerde bir eski kilim,
bir eski hasır.
bir kayısı ağacı,
bazan eğilir bakar odaya,
çiçeklerinden utanır.
dün gece gaz yakamadılar,
ayışığında gördüm üçünü.
çünün suratı asık.
önce oturup
zeytin ekmek,taze soğan yediler,
sonra baktılar birbirlerinin gözüne,
sonra esnediler.
gökyüzü bembeyazdı.
gökyüzü çiçeklerimin renginde.
gökyüzünde kavaklar.
fatma uzandı ibrahim'in yanına,
sağa döndü.
tombul,beyaz yüzü pencerede,
gözleri açık durdu sabaha kadar.
çiçeği en önce kayısı döker.
ben bir kayısı ağacıyım,
döküyorum çiçeklerimi.
yer beyaz beyaz,
başım yeşil yeşil,
kayısılarım memede.
haziran gelecek,
güneş yakacaktır tepemi,
kayısılarım balla,şekerle dolacaktır.
ben bir kayısı ağacıyım,
haziran gelecek,
avuç içi kadar kayısılarım
ahmet'in ekmeğine katık olacaktır.
ben bir kayısı ağacıyım.
kötü bir düşüncedir almış beni.
geçti bağları budama zamanı,dedim,
dedim,çarşıda dört döner ibrahim,
dedim ekmek parası,
zeytin parası,
gaz parası.
dedim, insanlar
neden yaşatılmıyor
ağaçlar kadar olsun.
ben bir kayısı ağacı.
fatma'nın,ibrahim'in,ahmet'in
yumurtası,şekeri,eti.
gittikçeartmakta kederim.
günlerden pazartesi.
gene geldi,elinde çanta,o şişman adam.
şişman adam bir düşman gibi beni seyreder,
ben şişman adamı bir düşman gibi seyrederim.
durmuş ibrahim kapıda,
yüzü dalgın ve sinirli,
bakıyor eli çantalı şişman adama.
şişman adam uzattı gövdeme elini,
pencereden korkmuş kuzular gibi baktı ahmet,
büktü boynunu kuzular gibi.
ben bir kayısı ağacıo.
gövdemde sarı kağıt.
yol parasını verememiş ibrahim,
verilmiş haciz kararı.
yapmayın, dedim.
yılda bir çiçek açarım,dedim.
etmeyin ,dedim.
ekmeğe katık oluyor kayısılarım,dedim.
bir öğle vakti baktım,
kavaklar uzakta upuzun,
bir sağa,bir sola.
ben kışlık odun,
altı lira
(1947, kırşehir a.kadir)
ben ağaçlarla,özellikle kiraz ağaçlarıyla aramda manevi bir bağ olduğuna inanmışımdır her zaman.yaşadığım evlerde kiraz ağacı hep vardı.hiç unutmam,çocukken yaşadığımız evin bahçesinde kiraz ve dut ağacımız vardı.bahar geldi mi kiraz ağaçları gelinlik kız gibi olur,bakmaya doyamam.meyveler olgunlaştıkça mahalledeki tek meyve ağacı olarak bizim ağaçlar çocukların istilasına uğrardı.erkekler dallarına biner,kızlar da terlikle kiraz koparmaya çalışırdı.ben de kendimi ağaçların yılmaz koruyucusu olarak ilan eder,büyük bir savaş verirdim arkadaşlarımla.hala kesilmiş bir ağaç görmeyeyim,içimde bir yerler acır hep.
"yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi kardeşçesine,
bu hasret bizim..."
